Opnieuw thuis, na het intermezzo in het Imed in Elche. Een bewogen bezoek vinken we af. Voorzichtig lijkt het ietwat beter te gaan met de patiënt als we op vrijdagmiddag het ziekenhuis weer even achter ons laten. De arts heeft wat aangepaste medicatie voorgeschreven en de dieet lijst is tijdelijk iets genuanceerd. Het devies blijft: bewegen daar waar het kan.
Helaas brengt de chirurg ook veel minder goed nieuws vooruitlopend op de gesprekken van aanstaande maandag. De behandelend chirurg neemt alvast een voorschot op het gesprek met de oncoloog en meldt dat beiden het traject met een chemokuur willen inzetten als uitkomst van de studies van de patholoog. Ze willen alle risico’s graag vol en ook snel te lijf en daarvoor is de chemo behandeling noodzakelijk.
Dat de berichten van deze middag meer dan stevig binnenkomen zal niemand verbazen. En een beetje handig op papier zetten wat er momenteel allemaal door onze koppies gaat, dat lijkt onbegonnen werk. Niet voor nu dus.
Hoe we de komende tijd handen en voeten gaan geven? Moeilijke vraag en eerlijk gezegd niet direct een helder antwoord daarop. Het meest voor de hand liggende is dat we onbewust ook weten dat bij de pakken neerzitten zeker niet helpt. Waarbij Birdybear al typend denkt: ‘hé, dat heb ik één dezer dagen toch al geschreven?’ Gewoon maar laten staan want het kan geen kwaad om dat zelf tweemaal te lezen. Soms is juist herhaling de kracht van de boodschap ook al is die aan jezelf gericht.
Al met al arriveren we deze vrijdag weer thuis na welgeteld 23 uur in het Imed. Er spookt van alles door ons hoofd, we zijn verdrietig en ontdaan. We spreken thuis verder over het bericht van de arts en dat gaat met een brok in de keel en tranen in de ogen. Voor nu is het allemaal veel, vooral te veel. Bijna twee jaar hier en dan zo ongeveer meer moeten incasseren dan in het leven dat achter ons ligt. Nee, we maken niet bepaald de droomstart die we voorafgaand aan ons vertrek voor ogen hadden. En dat in de wetenschap dat de echte beproeving nu pas is begonnen.
Het gevoel van strijdlust en verslagenheid wisselen elkaar deze vrijdag, zaterdag en zondag voortdurend af en dat is niet gek nu alles nog zo verrot vers is. Voor ons beiden zware tijden met ieder voor zich maar tegelijkertijd ook gezamenlijk de persoonlijke interpretaties van wat ons overkomt en hoe we dat handelen.
Soms zwijgen we omdat woorden de emoties niet dekken. Dan weer tranen als uitvloeisel wat er zich in de berekoppies afspeelt en de momenten waarop we de huidige realiteit onder ogen zien. Met in de bovenkamers een voortdenderende en onstuimige rollercoaster welke onderweg geen pauze neemt tijdens een wilde en ongecontroleerde rit.
Een lastig en vermoeiend proces heeft bezit van ons genomen hoezeer we ook over andere zaken willen spreken en positief willen denken. Op een zeker moment gaat ons dat vast wel lukken zo is de stellige overtuiging. En dat is keihard noodzaak om te voorkomen dat onze energiebalans alleen rode waarden laat zien. We willen en moeten zo snel als mogelijk richting ‘a positive flow of energy’. Welke ons vast en zeker gaat helpen om als overwinnaars ‘beregoed’ uit de strijd tevoorschijn te komen.
En hoe fijn en verrassend is het dan als de patiënt, na een korte pauze, terugkeert op het balkon. Net tijdens deze woorden op papier. Met in de hand het tool om de kracht in de longen te trainen. Ja, ook dat hoort er dagelijks bij. En Birdybear geniet van die trainingsbereidheid. Niet altijd makkelijk maar o zo belangrijk. Vreugde halen uit dat soort momenten dat doet Birdybear nu met extra veel plezier. Opstaan na neergaan: respect! En daarom belangrijk om dat nu op te schrijven. Dit is kracht, nu letterlijk longkracht. Ontroerend mooi!
Trouw maken we op zaterdag en zondag onze kilometertjes te voet. Nu we dat ook doen buiten de Annapurna parking is de belasting daarvan gelijk weer wat hoger en dat heeft alles van doen met de hoogte verschillen in de omliggende straten. De dominant aanwezige zon maakt het wandelen naast plezierig soms ook uitdagend. Even een andere view helpt gelijk om het vaste stramien van de afgelopen dagen wat te doorbreken. En dat is een welkome bijvangst.