BirdybearOnTour

Voorafgaand eerst een toelichting op de lange post die na deze intro volgt. Birdybear heeft ervoor gekozen om de volledige periode die we gemakshalve omschrijven als onze ‘eerste etappe’ als één bericht online te plaatsen. De teksten zijn vrijwel dagelijks geschreven. Soms bijna live en op andere momenten weer met wat langere tussenpozen. Voor onze trouwe volgers veel leesvoer dus kijk zelf vooral of dat je past. Zoals al eens eerder gemeld is BirdybearOnTour a priori ons eigen digitale geheugen en wie virtueel mee wil reizen blijft natuurlijk welkom bij Birdybear aan boord. *** Let’s go! ***

Wanneer vinken we deze af? Dat is slechts één van de vragen die deze dagen door het hoofd spoken nu we aan de vooravond staan van een nieuw ‘avontuur’. Niet een avontuur met de lekkere spanning die meestal vooraf gaat een een nieuwe reis met de Birdymobiel. Nee, dit keer gaat het over de volgende medische ontdekkingsreis welke morgen, vrijdag de 17e juli 2026, een aanvang neemt. En net als bij de avonturen van BirdybearOnTour ging daar een grondige voorbereiding aan vooraf.

Daar waar we ‘en route’ gewend zijn om zelf onze routes te kiezen, zelf het stuur in handen hebben en te gaan en te staan waar we graag willen ligt dat dit keer beduidend anders. Nu gaan we mee op de door de medici uitgestippelde tocht en zullen we ons moeten voegen naar hun schema’s en hun aanpak en ontkomen we er niet aan om het stuur voor de komende maanden uit handen te geven.

Morgenochtend start die reis op de inmiddels bekende Imed locatie in Elche en dienen we ons om 08:30 aldaar te melden. Het zal een reis zijn bestaande uit twaalf grote etappes tenminste voor zover er onderweg geen noodzakelijke aanpassingen nodig blijken. 

Voor dit moment zijn we vooral benieuwd hoe we de eerste etappe gaan ervaren. En vooral: hoe lang die eerste onbekende etappe gaat duren, hoe heftig die zal zijn en hoe we die zullen ondergaan en doorstaan. Dat is de spanning van dit moment voorafgaand aan die grote en impactvolle reis welke morgenochtend een aanvang neemt. Nu het vertrek voor de deur staat bouwt de spanning zich logischerwijs op. Tijd om te zien of we de noodzakelijke nachtrust straks goed kunnen pakken zodat we morgen toch nog enigszins uitgerust aan de start verschijnen. Dat wat we vooraf konden trainen hebben we gedaan en in die hoedanigheid zijn we er ‘een soort van klaar’ voor.  Inclusief een tijdelijk logo dat symbool staat voor de kuur met 12 behandelingen en de twaalf etappes van deze reis. En tegelijkertijd zijn het ook de stippen aan de horizon welke ons houvast vormen.

Na een redelijk goede nachtrust, op een dag als deze meer dan welkom, is het bijtijds tijd voor het ontbijt en de aansluitende eerste reisdag. In het Imed nemen we intrek in kamer 1217 en wachten op wat zal volgen. 

Rond de klok van negen komt Mario zichzelf voorstellen. Hij is de ‘vaste’ verpleger voor de komende tijd. Mario geeft aan dat de medicatie nog moet komen vanuit de ziekenhuisapotheek. De ene keer gaat dat vlotter dan de andere keer. En hij is op de hoogte van de recent geplaatste Port a Cath en meldt ‘en passant’ dat het niet altijd lukt om die de eerste keer te gebruiken. 

Om half tien is het 3-man sterke verpleegteam terug op kamer 1217 om de pre-medicatie toe te dienen. Dat lukt uitstekend via de Port a Cath en moet nu twintig minuten z’n werk doen. Ondertussen loopt ook Javier de oncoloog binnen maar die zegt dat hij later wel terug komt als het wat rustiger is rondom de patiënt. We kunnen niet anders dan constateren dat het team van vandaag bovenal een geruststellende indruk maakt. En dat is zeker welkom op deze eerste stressvolle reisdag. Nu dus even een ‘korte’ stop onderweg en tijd voor een watertje. 

Kort na 10:30 uur reizen we weer verder. Nu met chemo aan boord, twee zakken notabene. Geschat een uurtje of twee richting de volgende stop. En nu maar zien wat we vanochtend onderweg allemaal tegenkomen. In dit deel van Spanje en om deze tijd verwachten we geen beren op de weg. Je weet echter maar nooit!

‘Onderweg’ stapt ook Alejandro uit Argentinië nog even ‘in’. Hij is de chirurg die de Port a Cath heeft geplaatst en stelt informeert belangstellend hoe de patiënt het maakt. Kort daarna komt Javier aan boord. Met hem nemen we de vragen door die we momenteel hebben en die worden allen van duidelijke antwoorden voorzien. Hij wenst ons alvast een goede twee weken toe en zal er over 14 dagen opnieuw zijn. De bezoeken van vanochtend doden de wachttijd en voor we het weten zijn we halverwege de twee zakken met chemo. Die eerste 50 procent is alvast naar binnen. Mooi voor nu! Om half één zijn de twee zakken leeg en komt er nog een klein zakje met andere samenstelling achteraan. Minutenwerk aldus Mario en dat bleek te kloppen.

Voor de komende 46 uur krijgen we de ‘mobiele’ versie aangesloten welke mee naar huis gaat. We sluiten het bezoek van vandaag af met wat praktische “Do’s & Don’ts” en vinden Mario bereidt om vrijdag aanstaande de nog aanwezige hechtingen te verwijderen. Kwart voor één rijd de Dacia huiswaarts. Bij het Imed zeggen we ‘tot zondag’ omdat we dan de eerste chemo laten afkoppelen. 

Nu maar zien hoe we de komende 46 uur ‘zelfstandig’ verder reizen en ervaren hoe dat gedeelte van het eerste traject verloopt. En over lopen gesproken: natuurlijk is het de wens om zo snel als mogelijk het beweegregime weer op te pakken. Gelukkig is het wat bewolkt in de vroege avond want felle zon dienen we te mijden. Nog even puzzelen hoe we de chemo voor onderweg meezeulen maar al snel vinden we een provisorische oplossing. Het rondje om de golfbaan, vandaag 4,2 kilometer, ruim binnen de 50 minuten. Applaus voor de patiënt! Zo, ook deze vinken we graag weer af. Maar wat we natuurlijk echt graag afvinken is de eerste chemo ronde. Dat vraagt geduld want er zitten nog heel wat uurtjes in de zak. Geduld is ook nu een schone zaak! Morgen meer.

Na een gelukkig redelijke nachtrust, wat natuurlijk niet meevalt met zo’n aangekoppelde chemo zak, is het overall gevoel: “wat minder fit vandaag”. Toch houden we vol en wandelen een ‘te warm’ ochtendrondje. Gevolgd door een rustig middag schema. Het voelt, nu alles nog zo vers en vooral nieuw is, als koorddansen voor beginners. Maar goed: zonder uitproberen ook geen resultaat en het is een onderdeel van de grote ontdekkingsreis. 

Gedurende de middag wordt het er niet beter op. Dat is jammer want de start was veelbelovend. Heel benieuwd of het tij zich later deze middag keert. Net zoals de getijden op zee zich gedragen. De avondmaaltijd draagt een beetje bij aan een kerend tij. En zowaar lijkt er ook wat energie voor een ‘half’ rondje ‘om’ de golfbaan. Dat is een fijn teken na een wat miserabele middag. En bewegen, daar waar het kan, is nooit verkeerd. Het vooruitzicht dat we vanaf vanavond bedtijd ‘nog maar’ 12 uur met de eerste chemo zeulen is fijn want dat geeft weer een poosje bewegingsvrijheid. Zeker welkom. Eenmaal weer terug op het balkon, nu effe lekker zonder zon, pakken we nog wat afkoeltijd. Die is wel verdiend na een dagje met mixed feelings.

Weinig tot geen nachtrust omdat het lijf niet lekker reageert op de chemo van de afgelopen dagen. En de toenemende vermoeidheid maakt het nu extra zwaar. Het lichtpuntje is dat we later deze ochtend de chemo laten afkoppelen omdat de 46 uren er op zitten. Gelukkig lukt het wel om te ontbijten hoewel dat beslist enig doorzettingsvermogen vraagt. Nog een uurtje te gaan voor we ons op de Emergencia van het Imed moeten melden. Op naar de zo gewenste bewegingsvrijheid. Ook al is dat het komend halfjaar steeds een ‘tijdelijke’ vrijheid.

Het is bijna half elf als we @home verlaten voor het korte zondagochtend tripje naar het Imed. ‘The road to freedom’ voor dit moment. En nu maar zien hoe lang of hoe kort de procedures daar vragen. Immers: alles is nu nog vers en nieuw en onderdeel van deze eerste etappe. Vijf-voor-elf: afkoppelen! Een vlotte actie want het is nog geen half twaalf als we weer @home arriveren. Kort tripje vanochtend. En nu de rust weer pakken en herstellen van dit deel van het 1e traject. Reizen? Soms best heel (in)spannend!

En dan de vraag waar we mee begonnen? Wanneer vinken we deze af? Daar wacht Birdybear nog mee, eerst maar eens zien of de patiënt vandaag wat tot rust komt. De chemicaliën zijn natuurlijk volop aanwezig en niet zomaar uitgewerkt. Afwachten… want alles is nu, zoals regelmatig gemeld, ‘vers en nieuw’. Het wordt opnieuw een middag waarin we ons wijselijk gedeisd houden. Nu de grenzen nog niet opzoeken voelt als een verstandige en veilige weg door onbekend gebied. Het tempo ligt laag en zo toeren we zo steady als mogelijk verder.

Na het avondmaal wordt er wat energie gevonden voor opnieuw een ‘half rondje’ om de golfbaan. Toch maar mooi weer binnen terwijl ‘blijf zitten waar je zit en verroer je niet’ natuurlijk een verleidelijke optie is als het gevoel nog verre van chocotof is. Dat het een rondje is zonder chemozak is wel zo prettig. En morgen? Dan zien we wel hoe de vlag erbij hangt. Eerst een goede nachtrust: die is nu meer dan welkom.

Met de nachtrust komt het redelijk goed maar doordat de stoelgang behoorlijk van slag is wordt het een karwei om voldoende vocht in het lichaam te houden. Met als gevolg een hele lastige maandagochtend. De zak met chemo is welliswaar afgekoppeld maar de venijnige kuur is nog lang niet uit het lichaam. Voor het algeheel welbevinden knap waardeloos maar de keerzijde is dat het goedje nog wel aan het werk is. Hoe lang duurt dit nog? Dat is nu de grote vraag zonder enig zinnig antwoord. Geduld? Lastig om te accepteren als je meer dan niet lekker bent. Vandaag, of tenminste vanochtend lijkt de reis zich te beperken tot ‘Playa de La Balconia’.

Birdybear zelf levert ondertussen ook wat fitheid in nu het gezamenlijke dagschema noodgedwongen anders in elkaar steekt. Het zijn andere activiteiten die momenteel de dagen als vanzelf vullen. Met de zon een beetje achter de wolken is er wat tijd voor een ‘powerwalk’ rond de golfbaan. Even de hartslag wat opjagen kan geen kwaad en het rondje wordt met een gemiddelde wandelsnelheid van bijna zeven kilometer per uur volbracht. Hartbeat 150 dus dat machientje maakte lekker wat toeren.

Voor de patiënt is dat helaas niet weggelegd. Het blijft noodgedwongen bij het balkon en zo en en toe kortstondig gestrekt met een powernap. Vandaag beslist een ‘off-day’. Je daar tegen verzetten lijkt zinloos. Op dit moment is het lichaam even de baas en dat bevechten kost nu energie die er maar heel beperkt is. Dat is mede te wijten aan de stoelgang van het moment. Als dat wat beter gaat komen de voedingsstoffen beter aan boord en dat draagt dan weer bij aan de beschikbare energie. Allemaal logische puzzelstukjes maar het lichaam weet ze helaas nog niet goed te plaatsen. Op afstand hebben we aan het eind van de dag contact met de oncoloog die wat wijziging aanbrengt in de medicatie. Dat gaan we morgen ophalen bij de apotheek en zien of dat effect heeft. De redelijke nachtrust wordt helaas regelmatig gestoord voor noodzakelijk toiletbezoek. Dus echt uitgerust opstaan is er niet bij. Dat heeft weer effect op de energie overdag en die is verre van aanwezig. Deze vicieuze cirkel doorbreken lukt domweg niet en dat stemt niet vrolijk. Geduld? Weinig andere keus!

In de middag toch een lichtpuntje. De patiënt waagt het erop en onderneemt een fietstochtje. Niet zomaar, maar gelijk een halfuurtje. Met de blik over de golfbaan en windje ‘tegen’. Zo bewijst de hometrainer zijn dienst op het balkon en bewijst vooral de patiënt zichzelf een dienst. Mooi en verstandig initiatief nu het even wat beter voelt. Toiletrol op de bagage drager? Vast niet want die ontbreekt op de @home bike. En ook na het avondmaal nog even wat activiteit. Een korte wandeling nabij huis en met de zon achter de wolken lukt dat redelijk goed. Logischerwijs is de energie daarna op. Genoeg voor vandaag, op naar de woensdag.

Het midden van de week begint matig. Er is weinig energie en een gepland ‘uitstapje’ naar vrienden in de buurt, gezellig en om er even tussenuit te zijn, moeten we annuleren. Maar wat in het vat zit verzuurt niet. Birdybear probeert een beetje uit de ‘energiedip’ te blijven en wandelt een rondje om de golbaan voordat de temperaturen weer naar serieuze waarden stijgen. Herstel blijft dus uit en dat is een waardeloze constatering vooral voor de patiënt die het allemaal moet ondergaan en doorstaan.

Ergens in de middag is er een welkom telefoontje van een oud collega. Altijd fijn dat iemand de moeite neemt om even contact op te nemen en op die manier interesse te tonen. Het breekt weer de dag en een babbeltje is tegelijkertijd ook weer het hart luchten. Het is uiteindelijk een ‘vochtig’ telefoontje en dat heeft alles te maken met het zweterige en bovengemiddeld warme weer van deze middag. En daarvan is er meer op komst. De meteo geeft voor morgen dik boven de veertig met mogelijk in de loop van de dag of avond hagelbuien en rukwinden. En laten we daar nu net niet om verlegen zitten. Gelukkig waaien de meest bedreigende buien en stormen meestal over en vallen ze enkele kilometers verderop. Ergens buiten de golfvallei waar de fairways momenteel nog steeds lekker groen zijn tegen de achtergrond van een droog en stoffig bergachtig decor. Mocht de regen vallen dan zal dat naar verwachting ‘vloeibare modder’ zijn gezien het vele stof dat hier al weken in de luchten hangt. Auto wassen? Nu effe niet! Kansloze missie dus.

Opnieuw een warme donderdag in het verschiet. Kort nadat de boodschappen deze ochtend binnen zijn maken we een kort rondje te voet. Het kan nog precies voordat de temperatuur echt stijgt en na een redelijk goede nachtrust is er net voldoende energie voor wat stappen. Het blijft een broos evenwicht tussen wat wel en wat niet lukt. Birdybear loopt aansluitend een nog wat grotere ronde en probeert daarmee de fitheid wat op peil te houden. Ondertussen sijpelen de berichten binnen over evenementen welke uit voorzorg worden afgelast. En ruimtes als openbare parken worden alvast gesloten. Voorzorgsmaatregelen die je beter wel dan niet kunt nemen ook al blijken ze soms geheel tevergeefs.

Vooralsnog geen grote invloed van het voorspelde slechte weer. Een beetje neerslag en dat is natuurlijk zanderig, wat licht onweer en net nat genoeg om alles even naar binnen te verhuizen. Vier-en-veertig graden gevoelstemperatuur geeft de meteo aan, voorwaar geen kattepis. Met de schuifpuien maximaal open is het dan binnen net uit te houden zonder de airco op te starten. Die bewaren we altijd voor de avond en nacht om bij te dragen aan een redelijke nachtrust. Momenteel onontBEERlijk want vannacht komt de gevoelstemperatuur niet onder de DERTIG graden. Of Birdybear dat ooit eerder heeft meegemaakt? Daar heeft de beer geen actieve herinnering aan! Het niet wassen van de smerige en stoffige Dacia bleek overigens een verstandige beslissing.

Morgen reizen we een klein stukje: golfvallei – Imed Elche – golfvallei. Als alles klopt is Mario, de gespecialiseerde verpleger, present en zal hij volgens afspraak de hechtingen van de Port a Cath verwijderen. We hopen van harte dat ons nu nog een redelijke week is gegund voordat volgende week vrijdag de volgende kuur start. Op adem en op krachten komen is wat we willen en o zo nodig hebben. Tot aan dit moment is de situatie niet om over naar huis te schrijven en als we dat toch zouden doen dan is dat kort en krachtig: bovengemiddeld waardeloos!

Het was vanochtend zo gepiept in het Imed. Mario verwijdert de hechtingen en zegt tot volgende week en Javier de oncoloog staat ons te woord over het slechte welbevinden tot nu toe. Voor de zekerheid een extra bloedmonster en wat ontlasting voor het lab. Just to be sure. En een afstemming voor evt. een bezoekje aan de Emergencia komende zondag. Javier beaamt dat het allemaal heel vervelend is maar lijkt zich geen zorgen te maken. Ook hij zegt: tot volgende week vrijdag.

Yes, zowaar een ‘goede’ nachtrust met weinig verstoringen. En dus wat fitter aan het ontbijt. Kleine stap, grote winst. Niet te vroeg juichen maar ook een kort rondje is deze ochtend gelukt. Buiten waait het lekker door en dat maakt het voor dit moment ook wat aangenamer. Fijn voor nu dit, deel van de dag is alvast binnen! Meer dan een goede ochtend zat er niet in het vat en de middag is opnieuw matig. Veel meer valt er niet over te schrijven dus dat laat Birdybear achterwege.

Naast gezondheid is het vooral het dagelijkse nieuws over de Spaanse en Franse natuurbranden dat de aandacht trekt. Van dag tot dag is de berichtgeving ernstiger en steeds vaker valt de term: onbeheersbaar. En het aantal geëvacueerden alsmede het aantal inwoners in ‘lock down’ is inmiddels onvoorstelbaar hoog. Niet alleen in Spanje maar ook in Frankrijk. Onrustige tijden voor zowel inwoners als vakantiegangers. Rondreizen is momenteel niet echt relaxed en te pas en te onpas wordt de lijst met regio’s waar incidenten zijn groter en groter. Die kopzorgen heeft Birdybear momenteel niet maar we hadden ze maar wat graag ingeruild voor onze huidige uitdagingen.

Momenteel weten we nog niet precies waar we morgen aan toe zijn maar voorzichtig houden we rekening met opnieuw een bezoek aan de Emergencia van het Imed in Elche. Voor overleg en een beoordeling door de artsen van dienst. Zoals vrijdag jl. afgesproken met Javier in het geval dat significante verbetering uitblijft. Een ingebouwde check zodat de medici op tijd kunnen ingrijpen als dat nodig mocht zijn.

Even na half tien arriveren we bij het Imed. We hoeven niet al te lang te wachten op de spoedarts welke besluit tot opname. Gelijk aansluitend wordt het infuus aangebracht, de enige ‘voeding’ zo krijgen we te horen. En dan wachten totdat het opname protocol gereed is en de afdeling ‘intern transport’ het ritje naar kamer 2122 verzorgt. Niet fijn maar we zijn in goede handen. Twee uur na binnenkomst zijn we op de kamer. En hoe bizar: nog geen half uur later zit Birdybear zelf op de Emergencia. Gestoken door een wesp en dat nota bene in de lift van het Imed en letterlijk direct nadat we de patiënt naar de kamer hebben gebracht. De arts doet wat checks en alleen als de situatie verslechterd terugkomen zo luidt de boodschap.

Het doet opnieuw pijn om de patiënt aan het begin van de avond alleen achter te laten in het Imed en gezien het voorschrift van de arts ook nog eens zonder eten. Gedurende een groot deel van ons leven kwam scheiding van ‘tafel en bed’ weinig voor. Op de vingers van één hand te tellen zo ongeveer maar sinds afgelopen april hebben we dit al veel te vaak meegemaakt. Hier zijn we niet voor in de wieg gelegd zoveel is wel duidelijk. Morgenochtend gaat Birdybear vroeg uit de veren om weer bijtijds in Elche te kunnen zijn. Nu maar hopen dat de kuur ‘aan het infuus’ helpt om nog een paar goede dagen door te maken voordat vrijdagochtend, als de medische gesteldheid dat toelaat, met de tweede chemo te kunnen starten. En dat is op zich al een pittig vooruitzicht omdat nu aansterken en herstellen uitblijft. Een ongewis vervolg van deze medische ontdekkingsreis derhalve die voor dit eerste traject al bovengemiddeld uitdagend verloopt. De goede moed erin houden is belangrijk richting het vervolg. Maar eerlijkheidshalve zijn er ook dagen bij dat dit minder goed lukt. Uiteindelijk vinden we daarin samen steeds wel weer onze weg en accepteren we dat we beiden ook onze ‘zwakke’ momenten doormaken. Ziek zijn en herstellen is overduidelijk teamwork. Dus dat is de opgave waar team Birdybear voor staat. Let’s go!

Soms zit alles tegen en dat is deze maandagochtend het geval. De nachtrust is bruut verstoord door kiespijn, ook dat nog. Als de arts er straks is moeten we dit meenemen in het overleg. Het Imed heeft ook een afdeling Dental Care en wellicht kunnen we daar, nu we hier toch zijn, met een voorrang behandeling terecht? Of we vandaag kunnen en mogen vertrekken is momenteel nog een groot vraagteken.

Deze ochtend is de communicatie ronduit slecht. Javier blijkt vandaag niet langs te komen en dat wordt pas duidelijk als we hem een e-mail sturen. En een afdelingsarts heeft zich ook nog niet gemeld. Bij navraag aan de balie zien we vooral vraagtekens in de ogen. En een verzoek om pijnstilling voor de kiespijn blijft onbeantwoord. Kortom: er is geen aandacht geweest en ondertussen is het kwart over elf. Niet zoals je zou mogen verwachten. Soms raakt geduld op en op het moment dat Birdybear dit om half één op papier zet loopt net de arts interne geneeskunde binnen. Niet op de hoogte, slecht geïnformeerd. Na een kort gesprek zegt ze toe tot actie over te gaan. Ze lijkt doordrongen van de ernst van de situatie. Zekerheidshalve stemmen we alvast zelf af dat ze hier morgen begin van de middag hier weer is. Klaarblijkelijk is die assertiviteit nu nodig. Een deuk in het vertrouwen rondom goede zorg is het effect voor nu. Vanmiddag wordt er aanvullend onderzoek opgestart, zal de arts op zoek gaan naar de uitslagen van het lab en komt er ook wat eten, tenminste als dat wordt kortgesloten zoals zojuist met de arts is afgesproken.

Met het eten komt het gelukkig goed en om 14:40 u. arriveert de medewerker van de afd. intern transport. Tijd voor een bezoekje aan de ziekenhuis fotograaf. Zoiets als Birdybear’s Hot Shots maar dan opnames van het ‘binnenwerk’. Als het goed is gelijk een opname van de ontstoken kaak of in ieder geval daar waar de kiespijn vandaan lijkt te komen. Onbeperkt Paracetamol via het infuus is immers geen optie.

Nu de patiënt weer even van de kamer is maakt Birdybear kort de tussenbalans op van etappe 1. Helaas nog geen volledig acceptabele dagen sinds de start van etappe 1. Ondertussen zijn we elf ‘waardeloze’ dagen onderweg. En zijn er nog maar ruim drie dagen te gaan voordat er een nieuwe dosis chemicaliën aan boord komt. Geen tussentijds herstel en daarom zal dat straks opnieuw een pittige opgave worden. Respect om dat te doorstaan.

Toch nog wat goed nieuws in de loop van de middag. De maaltijd (be)valt goed en brengt wat energie terug. En daarmee knapt de patiënt verder op. We maken nog een aantal keren onze ‘kilometertjes’ door de gangen van het Imed en die kosten vanmiddag beslist minder moeite dan de afgelopen dagen. Hoewel het avondmaal te koud wordt uitgeserveerd komen er toch enthousiaste berichten over de Whatsapp. Op de vraag: nog iets gegeten? Volgt het bericht: Jazeker! Courgettesoep, kipburger en gekruide aardappelpartjes met appelmoes. En van zulke berichten knapt Birdybear, inmiddels weer @home, zelf ook behoorlijk op nadat er zojuist een rondje Font del Llop afgewerkt is. Fijn om tenminste deze maandag positief te kunnen afsluiten. Die boost kunnen we goed gebruiken.

De dinsdagochtend kent, los van een wat haperend infuus en een meer dan chagrijnige verpleegster, een goede start. En er is hoop dat we vandaag wellicht het Imed mogen verlaten. Nog even thuis voordat de volgende cyclus start zou meer dan welkom zijn en thuis zestig worden geeft toch een ander gevoel dan in het Imed. Enfin, hoop doet leven dus laten we ervan uitgaan dat de wind uit de goede richting blaast voor de komende dagen. De arts verwachten we aan het begin van de middag en uiteraard zijn we benieuwd naar haar bevindingen.

De arts meldt ergens rond half één dat alles goed lijkt voor ontslag. Wel gaat ze nog overleggen of de tandarts vandaag of morgen nog wat kan betekenen. En volgt er zoals gebruikelijk nog wat papierwerk. Gelukkig waren alle resultaten uit het lab negatief en dus positief voor de patiënt. Even kijken of het ook nog lukt om rondom het ontslag een middagmaaltijd te scoren, altijd goed voor een patiënt met eetlust :)! Aansluitend aan de lunch naar huis of richting ‘Dental Care’? Dat is de vraag voor dit moment.

Eerst even kort naar huis en vanmiddag nog terug naar ‘Dental Care’. Een rommelig scenario deze middag maar blij dat we vanmiddag nog terecht kunnen. De afspraak had even wat voeten in de aarde omdat de gebitsfoto’s van gisteren niet logisch waren opgeslagen en daardoor tijdelijk ‘onvindbaar’. Na enig speurwerk gelukkig gelokaliseerd zodat de tandarts vanmiddag hopelijk een oplossing kan bieden. Best wel druk in de Spaanse medische molen nu we tegelijkertijd ook een telefoontje krijgen voor het voorbereidend bloedonderzoek voor de volgende chemo. Donderdag melden, van enige rust geen sprake. De tandarts komt tot de conclusie dat de kies eruit moet, maar niet nu. Het vraagt eerst een afstemming met de oncoloog om te beoordelen wat de beste planning is en ondertussen is er wat medicatie om ontstekingen voor te zijn of te bestrijden. De voorlopige afspraak plannen we alvast voor volgende week woensdag, des te eerder des te beter. Tot besluit van deze ‘medische dag’ nog een bezoek aan de apotheek en huiswaarts met een nieuwe voorraad voor van alles en nog wat. Ondanks de enerverende middag zit het met de energie vandaag wel goed. Misschien nog een rondje zodra de zon wat minder schijnt. En dat we weer thuis zijn is beslist de bonus van vandaag, mooi toch!

Wow, zowaar een fijne woensdag. In de ochtend bezoek van Nicole & Ed, aansluitend een ritje apotheek voor de nog ontbrekende medicatie, een wasje gedraaid en samen thuis aan de lunch. In de middag is er energie voor wat shopping en scoren we een goede draagoplossing voor wanneer we met chemo zak op pad zijn. Maar nog belangrijker: we zijn er even uit! Kleine dingen maken nu echt het verschil en brengen energie. Vanavond nog een ommetje? Als dat lukt is dat het toetje van vandaag en daarna pas op de plaats.

Morgen onze laatste dag van de eerste etappe van deze lange reis. En daarom eerst bloed prikken in het Imed ter voorbereiding van chemo 2 die vrijdag moet starten. Met andere woorden: chemo 2 staat ‘voor de deur’ maar als het lukt tikken we ook morgen, donderdag de 30e juli 2026, graag nog een fijne dag af. Die hebben we dik verdiend aan de vooravond van de zestigste verjaardag van de heldin van deze ontdekkingsreis. Daarom ook de oproep van Birdybear: kom maar op met jullie (online) aanmoedigingen en felicitaties. Stuur die energiebommetjes maar toe. En of ze wel of niet op tijd aankomen dat mag de pret niet drukken. Laten we hopen dat het werkt als een goed medicijn. Thanks namens de jarige job en ook Birdybear doet dat vast en zeker goed.

Het slotakkoord van etappe één is zoals het moet zijn. “Gewoon” een fijne dag. Na het prikken in het Imed toeren we naar Murcia. Het overdekte winkelcentrum is omvangrijk en heeft een goede klimaatbeheersing. Dat maakt een combi van wat shopping en het strekken van de benen goed mogelijk. Rond luchtime is Birdybear weer terug@home en samen bezoeken we aansluitend de supermarkt. Dat klinkt heel gewoon maar dat was het de afgelopen weken zeker niet. Eenmaal weer thuis installeren we onze chemo countdown en vinken we gelijk chemo 12 af. Dat eerste traject van ons ‘medisch avontuur – onze medische ontdekkingsreis’ er nu bijna op en dat vieren we vandaag. Nog 11 trajecten te gaan vanaf morgenochtend. De post van etappe één is dus bijna gereed voor publicatie. Het bleek een lange en intensieve etappe en we zijn verheugd dat die er nu op zit.
Morgen vieren we dat andere feestje van de zestig jaar welke zijn omgevlogen. Wat een contrast: 14 dagen welke een eeuwigheid lijken te duren en zestig jaren welke gewoon verdampen terwijl je er bij staat…

Genoeg voor nu en daarnaast respect voor de volgers van BirdybearOnTour. Dat was ff wat leeswerk dit keer. Tot snel, etappe twee is bijna onderweg :)!