Vandaag terug naar de artsen in het Imed. De hartslag lijkt hoog maar dat is niet wat de polscomputer aangeeft. Het is meer de steen op de maag die figuurlijk zwaar weegt waardoor het lijkt dat het berenhart meer bonkt dan de afgelopen dagen. We voelen ons minder fit dan tijdens het ‘hernieuwde’ rondje rondom de golfbaan van gisterenavond. Dat rondje ging ons verbazend goed af. Maar vanochtend lijken de lichtgewicht Skechers gevuld met lood en dat is niet verwonderlijk voorafgaand aan de zware gang naar het Imed.
Ons notitieblok staat vol met vele vragen omdat we geen idee hebben hoe kwalitatief het gesprek met de artsen straks zal zijn. Allereerst zijn we geen ‘ervaringsdeskundigen’ en hebben we geen idee hoe men ‘in den vreemde’ met de informatie voorziening omgaat. Moeten we straks alles zelf uit de artsen trekken of nemen ze ons duidelijk en uitgebreid bij de hand. En welke vorm van empathie is hier bij dit soort complexe bezoeken wel of niet gebruikelijk.
Dat de onzekerheid nu door de lijven giert zal niemand verbazen. Laten we hopen dat het ons lukt om straks de essenties van het gesprek goed te begrijpen en te onthouden. Belangrijk nu we essentiele informatie moeten opnemen en tegelijkertijd worstelen met onze emoties. Om half negen zitten we klaar om te vertrekken naar ‘iets’ waar we helemaal niet klaar voor zijn. Het voelt nietig, klein, ongemakkelijk en heel onzeker tegelijkertijd. En de rechterhand van Birdybear waarvan de wijsvinger deze tekst op papier zet voelt klam en zweterig. Tijd om te gaan. Met een diepe zucht gaat de Ipad aan de kant. Sleutels en telefoon bij de hand, vertrektijd!
Uiteraard arriveren we op tijd in het Imed. De arts is er nog niet op en z’n kamer blijkt op slot als hij zelf arriveert. Eén familie voor ons, en het wachten lijkt eeuwen te duren. Eenmaal binnen ervaren we een vriendelijke klik met een rustige en duidelijke arts. We krijgen goede informatie over het traject dat ons te wachten staat en de vele vragen die we hebben worden goed beantwoord. Dat schept vertrouwen voor het behandel traject dat voor het komend half jaar wordt ingezet.
Het ‘wrange en tegelijkertijd curieuze detail’: op 31 juli notabene op de dag van de 60e verjaardag van Ingeborg moeten we ons weer melden, dan voor de tweede chemo. Toeval bestaat niet? Laten we vooral hopen dat het RESULTAAT van de komende reeks behandelingen het beste en meest waardevolle verjaardagskado ooit zal blijken.
Na het bezoek aan de oncoloog bezoeken we opnieuw de chirurg. De lange wachtrij ten spijt maakt die meteen tijd. We nemen vlot de procedure door voor de aanstaande poliklinische ingreep waarbij de Port a Cath geplaatst moet worden voordat de oncoloog met het chemo traject van start kan.
Aan het einde van een roerige ochtend verlaten we het Imed met een stapel afspraken in de hand. En we concluderen opnieuw dat we het gevoel hebben dat we in goede handen zijn van een fijn en zorgzaam behandelteam. De andere conclusie is dat ons ritme en schema de komende maanden in het teken zal staan van genezing en preventie. De vrijheid die we zochten zit vooralsnog een flinke periode in de wacht- en behandelkamer maar als dat straks beloond wordt met de status ‘gezond’ dan is dat die ‘opoffering’ meer dan waard.
Voor nu genoeg over de dag die begon met ‘Lood in de schoenen’. Birdybear gaat bijkomen van alle emoties van vandaag. Best vermoeiend bij ruim 36 graden in de schaduw!