Ook vandaag weer ‘wachtkamer stress’. Een verblijf in de wachtkamer bij de OK zal vast nooit wennen. Een beetje dezelfde procedure als de vorige keer? Vroeg melden bij de centrale receptie en dan naar de kamer? Omkleden voor het bezoek aan de OK? En dan gescheiden de liften in? Nee, vandaag gaat dat anders. Samen naar de wachtkamer totdat de patiënt uiteindelijk lopend naar binnen gaat.
Globaal verwacht de chirurg een half uurtje werk aldus de info vooraf. Maar op welk moment start die klok? De vorige keer was de briefing vooraf wel heel duidelijk en vandaag is het klaarblijkelijk meer een routinematige aanpak. Gelukkig was de verzekeraar op tijd met het akkoord voor de ingreep en dat is gezien de relatief korte doorlooptijd een meevallertje.
Nu maar zien of de Port a Cath inderdaad vlot geplaatst kan worden en hoe het nadien verloopt met de naweeen van de ingreep van deze ochtend. Voorlopig hoort deze aansluiting bij deze patient en volgens de actuele inschatting moet de verbinding een half jaar z’n diensten bewijzen.
Na de plaatsing vandaag, gaat zoals nu gepland, de cyclus van 12 behandelingen vrijdag over een week van start. En als die planning klopt dan zit ‘die klus’ er over een half jaar op. En dat is best een flinke periode waarin dit schema zich iedere twee weken zal herhalen.
Wachten in de wachtkamer duurt dus lang. Om 09:10 wordt de patiënt uiteindelijk opgehaald en dan zijn we ondertussen vijf kwartier ter plaatse. Nu maar zien wat vanaf nu de doorlooptijd is en hoe monter de patiënt straks na de ingreep weer naar buiten komt.
De afwezige klok tikt gestaag verder en ondertussen is er alweer een uur verstreken. Jazeker, Birdybear wist het al: wachten duurt lang. En zeker als de toilet aandrang aanwezig is en het niet comfortabel voelt om de wachtkamer te verlaten. Ongemakkelijk en dat is zacht uitgedrukt. Uiteindelijk is de nood te hoog en moet Birdybear de wachtkamer toch verlaten. Sprintje dus.
Anderhalf uur ondertussen. Birdybear voelt zich weinig relaxed nu de patiënt nog niet is teruggekeerd. Is de doorlooptijd normaal en zijn we misschien slecht geinformeerd? Fijn voelt het niet. Slopend is meer passend.
En dan gaat thuis ook nog eens de deurbel omdat er een pakketbezorger voor de deur staat. Die komt vast nog wel eens terug of laat een notitie achter. Niet echt belangrijk nu, dat komt wel.
Om 10:50 komt de patiënt weer naar buiten gewandeld. Uiteraard was de ingreep niet aangenaam en zeker niet als je bij kennis bent en alle spannende momenten bewust meekrijgt. Maar goed: voor nu ‘job done’ en weer de tijd nemen om hiervan bij te komen. Thuis voor de zekerheid maar een pijnstillertje zoals de arts dat al had aangegeven. En over een dag of 12 terug want dan mogen we deze hechtingen weer vaarwel zeggen.
In alle rust rijden we huiswaarts mede omdat een autogordel over de schouder niet goed kan. Rond kwart voor twaalf weer @home. En eenmaal thuis staat het pakketje waar de pakketbezorger mee arriveerde geduldig te wachten voor de voordeur. Een intensieve lange ochtend, die voelt als een hele lange dag, zit er weer op. Nu terug in ‘standje rust’ en niet alleen omdat dit vooral voor vandaag het advies is van de chirurg in charge.
Benieuwd hoe we er vrijdagochtend voorstaan en of nachtrust ook daadwerkelijk nachtrust blijkt met de nieuwe voorziening ‘binnenboord’.
Groet, Birdybear