De wekker staat vroeg en ruim op tijd zijn we in Elche. De incheck in het Imed verloopt vlot en niet veel later worden we naar kamer 2213 gebracht waar de resterende voorbereidingen een aanvang nemen.
Klokslag half negen nog even snel de laatste kus voordat de patient met de patientenlift naar -1 gaat. En dat is meer dan op tijd want de operatie zal naar verwachting vanaf 09:00 een aanvang nemen. Birdybear gaat ook naar -1 maar dan met de lift ernaast. In de wachtkamer op -1 is het dan nog rustig. Het lange wachten van deze ochtend begint en nu maar zien hoe laat de chirurg zich hier weer komt melden met een eerste update na de operatie. Een klok hangt hier niet en misschien is dat wel zo oké.
Het eerste half uur verloopt gelukkig vlot en wellicht is de oorzaak dat het Birdybear meer tijd en concentratie kost om de eerste woorden van deze ochtend aan de Ipad toe te vertrouwen.
Rond half tien neemt de drukte in de wachtkamer wat toe nu zich met regelmaat ook patienten met hun familie melden voor de poliklinische ingrepen. En ondertussen neemt Birdybear kennis van het nieuws van de afgelopen uren. Even wat afleiding in de hoop dat de klok lekker door tikt.
Tijdens het doden van de tijd: op de website van RTL nieuws een aangrijpend verslag van de destijds 7 jarige Laurá die tijdens de Molukse acties in 1977 op school in Bovensmilde werd gegijzeld. Nederland was enkele dagen het centrum van het wereldnieuws. En mede door het artikel staan de beelden van destijds weer haarscherp op het netvlies.
Kort na 10 uur: een snelle sanitaire stop. Onvermijdelijk. Als Birdybear nu maar niet de chirurg mist. Het is nog vroeg en de operatie is ‘pas’ een uurtje onderweg dus die kans is niet heel groot.
En dan ineens dat besef: vandaag een dag voor Birdybear die vanaf nu ook op het netvlies staat gebrand. Vol met spanning over verloop, uitkomst en vervolg. En afgewisseld met het lastige gevoel dat we zelf nu weinig tot geen invloed hebben en vol moeten vertrouwen op de medici die ons omringen. Moeilijk om daar handen en voeten aan te geven, zeker voor een beer die graag de regie in eigen hand houdt.
Wachten, wachten, wachten. En ondertussen proberen de gedachten wat te verzetten. Makkelijker gezegd dan gedaan maar met steeds wat tekstjes op papier en meer typefouten dan gebruikelijk bereikt de klok nu half elf :).
Anderhalf uur onderweg: hopelijk blijft een update niet lang uit en is de patient ondertussen nog diep in dromenland. Even rust na slopende dagen en weken. Welverdiend!
De hartslag staat, volgens de Garmin om de pols van Birdybear, nog steeds rond de 59 maar het voelt beslist anders. En het zitvlees van de beer geeft ondertussen aan dat lang zitten weinig comfortabel is. Of dat ligt aan het meubilair of aan de sensisiviteit van vandaag? Maar de twee-en-een-half uur op de wachtkamerbank doen het lijf geen goed. Niet echt belangrijk momenteel maar het helpt ook niet echt tijdens de lange wacht.
Tussendoor toch maar weer een sprintje naar het sanitair. Extra ongemakkelijk om hier, hoe kort dan ook, weg te zijn van de bank in de wachtkamer. Half twaalf inmiddels. Geen pretje die lange onzekerheid. Stress of iets wat daaraan verbonden is trekt meer en meer door het berenlijf en dat voelt beslist niet fijn.
Het vinden van enige afleiding lukt steeds minder goed en de klok is ondertussen meer een tegenstander dan een bondgenoot. Klagen? Nee, zeker niet maar het is wel de ‘live’ gemoedstoestand van dit moment.
Drie uur verstreken, inmiddels is het middag. En het alles overheersende gevoel? Gesloopt! Dit is een ware conditieslag zonder enige fysieke inspanning. Al met al gewoonweg een klote gevoel dat nu overheerst. En de zorgen worden er niet minder om. Een ochtend waarin je jezelf meer dan tegen komt.
Net voor half één komen de chirurgen naar buiten. Operatie afgerond en geslaagd tot zover. Voor nu: eerst ontwaken en voor het vervolg een darm die goed heelt. Een verblijf van een nacht op de ICU en morgen terug naar de kamer aldus de artsen. Goed nieuws voor nu, op naar herstel. Birdybear typt met vochtige ogen de zinnen die nu op papier staan. De spanning was te snijden gedurende de afgelopen uren en bovenal tijdens het moment van de korte update door de chirurgen in de gang van de wachtruimte. Nu eerst even kort de benen strekken vanuit het bushokje met zitplaats tegenover het IMED. Je moet immers toch ergens een snelle update op papier zetten.
Voor de lunch lukt het gelukkig nog om Ingeborg te zien en een beetje te spreken. Veel pijn ook en daar gaat de ICU crew wat aan doen zo zeggen ze ons toe. Straks om twee uur lunch in het restaurant van het IMED. Maar eerst nog naar de kamer want die moet nu leeg als gevolg van het komende nachtje op de ICU. Vanavond om 20:00 opnieuw een weerzien op de ICU, box 2, en echt een moment om naar uit te kijken. Hoogste tijd na zo’n extreem spannende dag. En misschien ondertussen ook iets wakkerder zodat we rustig wat info kunnen uitwisselen over de dag die dan vrijwel achter ons ligt.
Na een snelle lunch vlot huiswaarts. Hoe bizar dat het ene moment de klok niet vooruit is te branden en dat nauwelijks een halve dag later de klok ineens sneller vooruitschiet dan verwacht. Onmiddelijk schiet de hit uit 1983 door het hoofd ‘zoveel te doen’. Dat er nu in het hoofd van Birdybear weer wat ruimte is voor dergelijke associaties geeft aan dat ook de ontspanning een beetje terug is. Natuurlijk is er figuurlijk nog een uitdagende berg om de komende tijd te beklimmen en zal herstel gepaard gaan met up’s en downs. Voorop staat dat we nu voorzichtig en positief vooruit kunnen kijken. Een heel ander scenario dan hetgeen op de meest donkere en angstige momenten ook de revue passeerde.
Tijdens het late bezoekuur op de ICU ligt de patiënt er gelukkig een stuk helderder en spraakzamer bij dan kort na de operatie. Uiteraard een kort bezoekje want hier is, en terecht, dertig minuten de max. Als de nacht goed verloopt dan is er morgen de verhuizing naar de reguliere kamer en wellicht wat rustiger dan een altijd drukke en soms hectische ICU.
Birdybear gaat snel huiswaarts en ziet onderweg nog net de zon achter de horizon verdwijnen. Een meer dan intensieve dag zit erop en nu maar zien wat de komende dagen brengen.