Een vrijdag in het Imed zonder Javier, de oncoloog. Die heeft vandaag studie verlof en volgt het medisch dossier op afstand. Ook zonder Mario die geniet immers nog van zijn vakantie in Japan. En omdat we vandaag niet afhankelijk zijn van een bloedtest en de uitslagen daarvan hoeven we ons ‘pas’ om 09:00 te melden op deze ‘chemo vrijdag’.
Ja, het is weer zover! Nieuwe ronde en de start van onze volgende reis etappe. Nummer zes. Vandaag helaas geen groot golfevenement op de buis dat afleiding geeft op kamer 1216. Gelukkig start de verpleging al een half uur na aankomst met het aansluiten van de medicatie en zijn we dus vlot ‘en route’.
Na de tussenstop om tien over tien hervat Birdybear de reis meer dan een uur later. Weinig actie na de eerdere vlotte start. Jammer, want de locatie van de tussenstop bevat weinig nieuwe perspectieven en het uitzicht kennen we zo langzamerhand wel. ‘Bankhangen in het Imed’: niet echt Birdy’s favoriete tijdverdrijf! Kort voor half twaalf loopt de chemo eindelijk, ‘dos horas’ aldus de verpleegster.
En anders dan anders verschijnt er ineens een lunch op de kamer. Natuurlijk precies op het moment dat het alarm ‘chemo leeg’ zich meldt. Tussen de activiteiten door toch maar even een snelle hap van het Imed maal. Half twee, tijd voor het laatste zakje voordat straks de ‘take away’ chemo wordt aangesloten. Nog even te gaan. Klokslag twee loopt Birdybear bij het Imed weer naar buiten. In ieder geval tot zondag, dan zijn we terug om af te koppelen.
Na de goede vrijdagmiddag en -avond en een acceptabele zaterdag naderen we zondagochtend een nieuwe mijlpaal. Als we straks halverwege de ochtend weer @home arriveren markeert dat het moment dat we naar verwachting halverwege onze ‘tour de chemo’ zijn. Vandaag zijn we snel terug uit het Imed en werken we reeds om half elf onze ‘chemo countdown’ meter bij. Met recht een belangrijke mijlpaal binnen ons lange, intensieve en bijzonder pittige chemo avontuur dat we helaas doormaken.
Realistisch als we zijn: deze mijlpaal markeert tegelijkertijd hoe ver we ondertussen gekomen zijn maar ook hoe lang het traject nog is dat voor ons ligt. Voorlopig zijn we nog op pad en weten we ook niet welke onverwachte afslagen we onderweg nog zullen meemaken. Meestal is dat voor de beer juist de charme van reizen en ontdekken. Nu prefereren we vooral een duidelijk en steady traject. Bovenal zijn we opgelucht dat nu 50% achter ons lijkt te liggen. En dat is vooral de mijlpaal waarbij Birdybear vandaag even stil staat. Natuurlijk willen we graag volle kracht vooruit maar kennen ondertussen de beperkingen. En met die beperkingen proberen we onderweg goed rekening te houden zodat we deze en nog alle volgende etappes zo comfortabel als mogelijk doorlopen. En ‘zo comfortabel als mogelijk’ is op z’n tijd meer dan pittig genoeg.
Yeah! Fijn hoor, deze mijlpaal! Succes de komende dagen. Hopelijk komen jullie die voorspoedig door xx