Voor het eerst sinds een week blijven we wat langer liggen. Niet omdat het zondag is maar omdat het zonderdag is. Zonder ziekenhuis derhalve. En dat voelt zowel goed als onzeker tegelijkertijd. ‘In geval van’ was er daar de bel en die zekerheid is weggevallen. Zolang alles ‘goed’ gaat geen probleem maar bij een probleem of iets dat voelt als een probleem missen we vast die bel.
Het voelt goed omdat er thuis weer lekker privacy is en de gangbare verstoringen door arts, verpleging, schoonmaak en de voedingsploeg missen we zeker niet. Meer voordelen dan nadelen dus blij dat we weer thuis zijn.
De rondjes door de hal van het Imed hebben plaatsgemaakt voor het strekken van de benen over de Annapurna I parking. Zoveel als mogelijk in de schaduw van de pergola van de parking. Dat is ons externe domein voor de komende week. Verder absoluut niet aldus de arts en zo bewaken we onze grenzen. En thuis volgen we trouw het medicatie schema dat we in de gezondheidsapp hebben ingesteld. Dat biedt houvast, regelmaat en voorkomt momentjes van ‘net even vergeten of iets te laat’. Ook de inname van voldoende vocht en proteinen volgen we met de online assistent.
En verder: eindelijk even wat relatieve rust na een hectische (afgelopen) week. Of moeten we zeggen de afgelopen hectische ‘zes weken’ sinds het eerste medische bezoek op de late vrijdagavond de 8e mei 2026 nu precies zes weken terug.
Dat onze wereld opnieuw volledig op de kop staat is meer dan duidelijk. En daarnaast is ook nog heel veel onduidelijk. Men zegt wel eens: je druk maken om zaken waarop je geen invloed kunt uitoeffenen heeft niet zoveel zin. Mogelijk helemaal waar maar in geval van gezondheid ligt dat mogelijk een tikkeltje genuanceerder. Dan is er ook de immer sterk aanwezige emotionele component. En die uitschakelen is niet alleen vrijwel onmogelijk maar ook ongewenst. En Birdybear geeft dan ook maar gewoon toe aan de stress van het moment. Soms voelt het gewoon beter dan de energie die dat vraagt tegen beter weten in te onderdrukken.
En voor Birdybear zelf biedt het blog en de teksten daarvoor een afleiding en een geheugensteun. Gewoon omdat er in de hectische periode van zes weken meer gebeurt dan we zelf goed kunnen onthouden en kunnen reproduceren. Dat we soms publicaties wat uitstellen is vaak ook een strategische keuze. Het geeft ons de ruimte om vooraf te reflecteren op wat we wel en niet delen.
Het voelt oké dat we toe zijn aan een inhaalslag hoe onzeker de tijd die voor ons ligt ook zal zijn. Met een aantal van jullie hebben we tussentijds meer uitgewisseld dan met anderen. En daarbij hebben we ons laten leiden door het gevoel van het moment. Daar staat tegenover dat het ‘hart onder de riem’ dat we zo vaak ervaren ook een fijn medicijn is. Als je kunt delen kun je meestal ook vermenigvuldigen. Het risico op een ‘overdosis’ medicijn neemt Birdybear graag voor lief. En gezien de omvang van de inhaalslag druppelt medicijn vast langzaam maar zeker binnen. Fingers crossed voor de goede uitwerking op de patiënt.
Stevige poot van Birdybear vanuit de schaduw met uitzicht op een vrijwel lege golfbaan. Ook hier is het bovengemiddeld warm, wel goed voor de dagelijkse vochtinname.