De virtuele inkt van de vorige post is nog maar net droog als er twee afspraken tegelijk vanuit het Imed in de mailbox ploffen. En die twee berichten knagen flink aan het (zelf)vertrouwen van de Birdybears.
De afspraak met de behandelend chirurg is in de agenda naar voren geplaatst en parallel verschijnt er ook een oproep voor een bezoek aan de oncoloog op dezelfde ochtend. Voorzichtig lijkt het erop dat we onbewust toch in een tijdmachine terecht zijn gekomen. En dat voelt enerzijds verrot slecht maar het maakt ook dat we wellicht eerder dan gedacht en verwacht gaan horen hoe de behandelende artsen hun kennis en kunde kunnen inzetten om het vertrouwen richting gezond een boost te geven.
En eerlijk is eerlijk: daaraan hebben we nu heel veel behoefte. En vooral: hoe minimaliseren we nu onze stress zodat we kunnen profiteren van een goede nachtrust welke maakt dat we ook de komende dagen over de juiste energie beschikken nu we nog maar zo kort aan het opbouwen zijn.
Die opbouw hebben we gewoon keihard nodig na de meer dan stevige medische ingreep van slechts twee weken geleden. Werken aan herstel moeten we nu proberen door te zetten in de overtuiging dat het ons beslist helpt. Maar ja, hoe doe je dat en hoe pak je dat samen aan als je net een ‘linkse directe’ hebt moeten incasseren? Echte antwoorden heeft Birdybear niet paraat anders dan dat we onbewust ook weten dat bij de pakken neerzitten zeker niet helpt.
Dat we er nog meer voor elkaar moeten en willen zijn? Dat is eigenlijk al vanzelfsprekend. Wellicht kunnen we nog meer op elkaar letten nu de spanning meer door de berenlijven giert dan ooit tevoren. En accepteren dat alle onzekerheid er nu eenmaal is en dat we daar op dit moment weinig aan kunnen veranderen.
Onze uitdaging voor de komende week is het vinden van voldoende afleiding met tussendoor de activiteiten om de krachten maximaal op te bouwen. Ofwel: door op de ingezette route en proberen de focus te bewaren. En zo min als mogelijk te piekeren over alle mogelijke scenario’s.
Geen gemakkelijke opgave en eenvoudiger op papier gezet dan uitgevoerd. Veel keus hebben we niet en dus gaan we er samen alles aan doen om dicht in de buurt van onze voornemens te blijven.
Schrijven helpt Birdybear soms een beetje op het moment dat er veel complex is. Typen met één vinger brengt natuurlijke traagheid en dat geeft ruimte om te reflecteren. En het voordeel van schrijven ‘in het moment’ is dat je altijd kunt besluiten om een publicatie lekker uit te stellen of daar zelfs geheel van af te zien. Op deze maandagavond, de 29e juni 2026 rond de klok van negen uur, komt dit concept dan ook niet verder dan het notitie blok op de Ipad. Voor dit moment ver genoeg met maximaal twee lezers. En dat zijn we zelf voor alle duidelijkheid.