Vandaag terug naar de gespecialiseerde verpleegster in het Imed. Die levert opnieuw bewust ‘half werk’ net zoals afgelopen donderdag. Gelukkig is het bezoek ‘niet voor niet(s)’ zodat de patiënt weer geheel ‘niet’ vrij invulling kan geven aan de dagelijkse beweegsessies op parking hier voor de deur.
We hebben weer wat stappen voorwaarts gezet met het verwijderen van de resterende hechtingen. Voor nu de focus vooral op het weer op krachten komen en de afbouw van de pijnbestrijding. Wat beslist motiveert is dat er dagelijks een vorm van vooruitgang is, de ene dag wat meer dan de andere dag.
Goed dat we nu kunnen bouwen aan meer energie en een betere algehele conditie. De intensieve ingreep van precies twee weken geleden heeft er fors ingehakt. Zeker na de lange periode waarin het voedingspatroon noodgedwongen afweek van hetgeen we gewend zijn.
Dat we onze dagen momenteel anders en een stuk passiever moeten doorbrengen valt zwaar. We missen natuurlijk ons dagelijks actieve leventje en het ‘wereldje om ons heen’ voelt klein. En dat er daarnaast nog veel onduidelijk is wat ons nog te wachten staat dat helpt natuurlijk ook niet echt.
Voor nu tellen we vooral af naar het moment dat de artsen hebben aangegeven om de horizon weer wat verder te mogen verbreden. En naar het volgende onderhoud met de medici. Enerzijds de evaluatie van wat achter ons ligt en anderzijds hun plan van aanpak richting periodieke controles en mogelijk noodzakelijke vervolgstappen.
Soms gaat aftellen supersnel maar soms ook tergend traag. We zouden maar al te graag in de tijdmachine stappen en de klok wat weekjes voorwaarts plaatsen. Zodat we weten waar we echt aan toe zijn. Dat laat nog op zich wachten en derhalve rest ons weinig anders dan de focus op de ‘korte termijn’. Zo sterk als mogelijk richting een goed vervolg. Dat helpt vast en zeker!
Groet en poot van Birdybear uit een zomers Spanje.