BirdybearOnTour

Birdybear was van plan nauwelijks iets vast te leggen rond dit weekend in de hoop dat we er iets makkelijker doorheen zouden rollen en er weinig te melden zou zijn. Helaas overkomt ons een pittig ‘incident’.

De start van de 46 uur met de chemicaliën voorraad lijkt veelbelovend ondanks dat Mario bij vertrek vergeet om medicatie mee te geven. Gelukkig komen we daar op tijd achter en laten het corrigeren. Als we in de avond er aan toe zijn om de benen te strekken besluiten we tot een last minute ‘toch maar niet’. Net niet helemaal oké! Het begin van de nacht is daarna niet optimaal maar gelukkig verbetert dat ook weer snel. 

Zaterdagochtend doen we een rondje te voet voordat de echte warmte er weer is. De heuptas die we hebben gekocht voor de chemo container bevalt gelukkig zeer goed, zowel bij gebruik in huis als onderweg, bijvoorbeeld tijdens onze ommetjes.

Maar dan zaterdagnamiddag: Ingeborg doet de schokkende ontdekking dat de chemo niet loopt. Dat zie je niet zomaar want de chemicaliën worden door een blauwe lichtdichte zak beschermd. Na een korte check in het ziekenhuis blijkt de oorzaak pure klunzigheid. De verpleger is vergeten om de connectie op ‘open’ te zetten. Deze hakt er emotioneel fors in. Ruim vier-en-twintig uur aan een oncomfortabel ‘infuus’ dat niets doet. Nadat we de Emergencia hebben bezocht voor het herstel van de blunder rijden we gedesillusioneerd huiswaarts. Nog zes-en-veertig uur te gaan daar waar we dachten om zondagochtend te laten afkoppelen.

We kunnen weinig anders dan berusten in hetgeen ons is overkomen en tegelijkertijd bouwen we zelf additionele checks in. Bij de volgende trajecten wegen we de lege en de volle chemo’s. Zo weten we het gewicht van de daadwerkelijke inhoud en delen die door 46 uur. Per aantal uren gebruik kunnen we dan tussendoor de chemo container wegen met de keukenweegschaal en zien of de gewichtsafname logisch verband houdt met het aantal verstreken uren. En die uitkomst kunnen we dan vergelijken met de indicator die ‘verstopt en onzichtbaar’ in de verpakte container zit. Check, check en double check want dit is maximaal frusterend.

Tot zover leek ons weekend goed onderweg. Helaas pakte dat onverwacht heel anders uit. Het doet opnieuw een beroep op veerkracht. Nee, echt meezitten doet het nog niet. We besluiten dat we ons er niet door uit het veld moeten laten slaan. Eenmaal terug@home zeggen we dan ook tegen elkaar: “maar goed dat we maandag geen golfreservering in de agenda hebben staan, anders hadden we die ook nog moeten annuleren…”. Omdat we op de zaterdagavond nog niet geheel overtuigd zijn van het correct functioneren laten we het Imed nogmaals de leidingen en aansluitingen checken. Alles oké nu aldus de Emergencia. Terug naar huis en genieten van de o zo noodzakelijk nachtrust. Dat lukt gelukkig redelijk goed ondanks de bewogen dag welke achter ons ligt.

“Zondagochtend zijn we sowieso weer present in het Imed want dan gaan we lekker afkoppelen en komt er wat vrijheid terug. Mooi stipje aan de horizon.”

Die regels hierboven had Birdybear dus beter niet kunnen schrijven, het bleek de goden verzoeken. Door het geklungel zal het afkoppelen zeker niet eerder dan maandagmiddag plaatsvinden. En dat is een niet zo fraaie streep door de rekening nu de patiënt veel langer dan voorzien met de aangekoppelde chemo in de rondte moet zeulen. Etappe twee en met name de start verloopt dus minder voortvarend dan verwacht. Birdybear loopt nu wat achter op het geplande reisschema. En dit keer niet vanwege een extra leuk lusje of waanzinnig mooie route onderweg. Nee, de heen en weertjes Imed kunnen we dromen. Die vertellen weinig nieuws.

Groet van Birdybear op deze zonnige zondagochtend waarop gelukkig blijkt dat de chemicaliën voorraad nu wel wat slinkt. Op naar het nieuwe stipje aan de horizon.