Om half negen is Birdybear weer present in het Imed. Geen reactie na een klop op de deur en bij het betreden van kamer is alles nog donker. De patiënt ontwaakt enige tijd na binnenkomst en heeft redelijk goed geslapen met minder pijn. De aangepaste medicatie doet z’n werk en dat is fijn om te zien.
Bijtijds in de ochtend bezoek van de chirurg. Die is tevreden na de algehele beoordeling en geeft aan dat we vandaag naar vloeibaar dieet gaan. En geeft opdracht om zelf te gaan douchen voordat de verpleging de rest van de wondverzorging komt doen. Al met al werk aan de winkel en een inspannende exercitie. Best wel druk als je patiënt bent.
Vandaag, tot zover, twee wat langere wandelrondes door de omliggende gangen. Target staat op vijf dus nog drie te gaan. Een soepje als lunch gaat de mist in door een verbod vanuit de verpleging. Het staat niet in het systeem. Foutje? Bedankt :(! Leven op water is ook niet alles voor een patiënt die op krachten moet komen. Na de lunch van Birdybear wil de patiënt opnieuw wandelen en met genoegen vullen we dat in. Drie wandelrondes in de pocket nu, petje af en diepe buiging!
Niet veel later is er opnieuw bezoek van de chirurg en kunnen we gelijk de misser met het eten aankaarten. Ze beloofd dat in orde te maken. Eerst zien en dan geloven. Veel gaat goed maar missertjes her en der en gebrek aan communicatie herkennen we ook helaas. Wellicht gaat de namiddag snack wel goed, hoop doet leven.
In de namiddag een flinke calamiteit. Tijdens een van de wandelingen schiet het infuus, waarvan we al hadden aangegeven dat we het protocol tijdens het aanbrengen niet vertrouwden, los. Met een uiterst bloederige situatie tot gevolg. Patiënt, kleding, schoenen en de hal onder het bloed. En de in spoed opgetrommelde verpleegster wil aanvankelijk niet helpen want dat deel van de gang valt onder de andere verpleegpost. Pas na interventie van een Spaanstalig bezoekster wordt het de verpleegster duidelijk dat Ingeborg van haar afdeling is. Geen missertje maar een grote blunder.
Na het voorval is het goede ritme er bij beiden een beetje uit. Birdybear gaat zo snel mogelijk huiswaarts voor de wasbeurt van de bebloede kamerjas want daar hebben we er maar een van. Dat gezeik door grote onzorgvuldigheid wil je er niet bij hebben. En dan ook nog onwillig personeel dat na drie reminders nog steeds geen nieuwe toiletrol brengt terwijl de gehavende darmen daar wel om vragen. Hoogste tijd voor een kritische noot morgen richting de verantwoordelijke arts.
Al met al, ook letterlijk, geen vlekkeloos einde van een dag waarin herstel prioriteit zou moeten hebben. Morgen beter?