Another ‘Chemo Friday’. Let’s say: Blue Friday! En dat is dan omdat de zakken met de chemo medicatie altijd helblauw zijn. ‘Helblauw’ omdat de bijwerkingen vaak meer dan bijzonder onaangenaam zijn, althans dat is de uitleg die Birdybear er zelf aan geeft. Plaats van handeling: kamer 1216, ondertussen meer dan bekend.
We zijn weer ‘en route’. Goed nieuws omdat we aftellen. Minder goed nieuws omdat we weten dat er weer een pittige week in het verschiet ligt. What’s new…?
Ondertussen wordt er ‘hard’ gewerkt aan het dakterras. De hemelwaterafvoer is gecorrigeerd en de aansluitingen zijn zorgvuldig afgedicht. Momenteel wordt de eerste laag bitumen gebrand. Aansluitend nog de isolatieplaten, het geotextiel en de tweede waterkerende laag. En uiteindelijk medio volgende week de vloertegels en de kitnaden. Best een klus maar het belangrijkste is de zorgvuldigheid welke uiteindelijk moet zorgen voor langjarige waterdichtheid.
Relatief goede dagen vanaf de start van de nieuwe ‘tour de chemo’. In het Imed verloopt alles vlot, zowel bij het aan- als afkoppelen. Het weekend ‘vliegt’ voorbij , hoe fijn is dat. Op de zondag zijn we vroeg weer thuis, werken we de countdown bij (de 8e kuur is nu onderweg) en doen we gelijk weer een rondje om de golfbaan. Pakken wat je pakken kan als de chemo het toelaat.
Vandaag, op de zonnige zondag bij het begin van de wintertijd, geniet Birdybear van nazomerse temperaturen waarbij de wind de warmte lekker in de rondte blaast. Dertig graden en dat eind oktober, niet slecht toch? Dat heeft de golfcommunity ook goed in de gaten en dus kijkt Birdybear vandaag uit op ‘files op de T-box’ terwijl tegelijkertijd massa’s pendelaars ook vandaag weer het luchtruim kiezen richting thuisland. Gelukkig is ons thuis hier in de golfvallei, daar waar het klimaat een groot deel van het jaar aangenaam is. En voor de mindere dagen is er de airco, de vloerverwarming, het zwembad, de paraplu, het zonnescherm en zo af en toe een truitje met een regenjas. Redelijk uit te houden, zelfs in omstandigheden waarin thuis meer neigt naar ‘aan huis gekluisterd’.
Een rustige maandag, omdat de energie iets minder voorhanden is, wordt gevolgd door een wat actievere dinsdag. Het ritje naar het ITV station in Santomera nabij Murcia is niet tevergeefs. Birdybear kiest bewust voor deze keuringslocatie omdat de keurmeesters alhier ook de importkeuring, alweer twee jaar geleden, hebben gedaan. En we vertrouwen dat de slager die z’n eigen vlees keurt minder moeilijk doet. De Birdymobiel is prima onderhouden en verkeert in topconditie. Gelukkig is dat ook het oordeel van de keurmeesters en dus mogen we weer twee jaar de weg op. Met de nieuwe stikker op de voorruit en wat begeleidende paperassen in de tas verlaten we een uurtje na aankomst Santomera. De Birdymobiel is weer klaar voor grote avonturen. Zeker als we later deze week weer alles aan boord hebben geplaatst wat momenteel nog in de berging staat. We gingen immers ‘lichtgewicht’ naar Santomera. Nu de Birdybears zelf nog! En dat is bovenal een kwestie van geduld, uitzingen en opbouwen.
Omdat deze etappe redelijk tot goed verloopt vullen we ‘pakken wat je pakken kan’ deze woensdag in met een beetje shopping aan de kust in Santa Pola. Terwijl we op het terras genieten van een koffie in het gelukkig flauwe zonnetje bereiken ons elders uit Spanje asgrauwe nieuwsberichten dat er opnieuw sprake is van een enorme tragedie op het spoor nabij Toledo. Asgrauw wordt steeds meer diepzwart. Rond het middaguur lijkt het aantal dodelijke slachtoffers op deze woensdag de 28e oktober 2026 de vijftig gepasseerd. Korte tijd later staat de teller op 64. Dat is nu al fors hoger dan de dodelijke ontsporing in januari van dit jaar bij Adamuz met bijna vijftig overledenen. Spanje krijgt het meer dan stevig voor z’n kiezen. De enorme overstromingsramp nabij Valencia, met tegen de 250 doden, is op de kop af nog maar twee jaar terug: 29 oktober 2024.
Birdybear slaakt een diepe zucht. Onder de Spaanse zon is niet alles goud wat er blinkt.
