Vandaag een update vanuit Galicië, gelegen in de ‘noordwest’ hoek van Spanje. Inmiddels zijn we ruim 2,5 week op pad met de Birdymobiel, ons rijdend onderkomen. En voor ons doen gaat dat met een slakkengang, Er staat immers ‘al’ 2000 kilometer op de teller.
De wandeling van vanochtend, na onze overnachting in A Pobra do Caramiñal, bracht de inspiratie voor de titel van deze post. Al wandelend in het Parque Natural de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán, tja een hele mond vol, kruist een slak ons pad. We leggen de fotogenieke slome duikelaar met zijn/haar onderkomen vast op de gevoelige plaat om deze ooit toe te voegen aan een volgend BirdybearHotShots album. Voor ons later een mooie herinnering aan deze wandeling door en langs de lagune met bijbehorend duingebied hier aan de wonderschone Galicische kust.
Vandaag is het tussen de buien door droog en wonderwel zijn de weergoden ons tijdens de hike goed gezind. Korte tijd later varieert de stand van de ruitenwisser van interval tot permanent. Gelukkig rijden we vandaag over kwalitatief goede wegen door landschappelijk fraai gebied en trekken we vanuit de kuststreek weer enigszins landinwaarts waarbij we onderweg onder andere Santiago de Compostella passeren. En dus wemelt het langs onze doorgaande wegen weer van vele wandelaars op pad voor hun ‘Camino’. Birdybear laat S.d.C letterlijk links liggen en zet koers naar de eindbestemming van deze reisdag: Lugo.
Vrijwel in de binnenstad parkeren we op de grote camperparking naast het Pavillón Municipal de Deportes. En dus op slechts 700 meter loopafstand van de toegang tot het historische centrum van Lugo dat we morgen met een slakkengangetje gaan bezoeken. Ons onderkomen laten we dan lekker hier achter op de parking. Best comfortabel dat Birdybear, in tegenstelling tot de slome duikelaar van vanochtend, dat onderkomen niet altijd hoeft mee te zeulen.
Met uitzicht op de Minõ, de rivier hier beneden, neemt Birdybear afscheid voor vandaag. Tijd voor de inwendige mens!