Erop uit naar Santa Pola krijgt een dag later een prima vervolg in Alicante waar we twee uurtjes op ons gemak door de stad struinen. En na Alicante rijden we opnieuw naar Santa Pola. De bestelde jurk is geheel tegen de verwachting al vandaag gearriveerd en vanuit Alicante is het een lekker ommetje om langs de Middellandse zee een stukje zuidelijker af te zakken.
We zijn er nu toch en omdat het algeheel welbevinden bovengemiddeld goed is nuttigen we de warme lunch bij een van de vele horecagelegenheden tegenover de jachthaven. Zomaar een aantal redelijk goede en comfortabele dagen kort na de chemo is een welkome meevaller. En zoals Birdybear ook gisteren al schreef: ‘pakken wat je pakken kan’ want voor je het weet is morgen zomaar alles anders :)!
Nu het onverwacht even wat beter gaat maken we gelijk maar plannen voor morgen. Dat is op zich al vrij uniek want we leven vooral ‘in het moment’. Morgen een dagje Birdymobiel, maar dan wel hier voor de deur. Het interieur straks weer fris en fruitig en aansluitend is er de klus om alles goed en handig geordend op de vaste plek aan boord terug te plaatsen. Of we het lot tarten door dit reeds op de dag ervoor op papier te zetten? Dat zullen morgen wel ervaren. En mocht het morgen toch niet lukken: dan komt er vast een nieuwe kans.
Ondertussen kent Spanje deze donderdag, vrijdag en zaterdag drie dagen van Nationale Rouw. De tussenbalans meldt inmiddels 69 dodelijke slachtoffers en daarnaast nog de nodige vermisten en zeer zwaar gewonden. Ongetwijfeld zal ook deze ramp een toch al stevig gepolariseerde samenleving alleen maar verdeelder maken. En dat heeft veel te maken met het politieke klimaat, de afwezigheid van nuances in de media en ‘algoritmen’ die deels bepalen wat we te horen en te zien krijgen. Onderweg, tijdens onze avonturen per Birdymobiel, is dat allemaal een ‘iets verder van ons bed show’. En dat is best relaxed.
Na wat uurtjes arbeid is de Birdymobiel aan het eind van de vrijdagochtend gereed voor vertrek naar de inpandige stalling bij Crevillente. Terug naar het donker. Gelukkig weten we ondertussen dat de energiecentrale aan boord van de Birdymobiel goed geladen blijft tijdens het ‘overwinteren’. Het is fijn dat we deze stek hebben want binnen overwinteren is stukken beter dan maandenlang in de zon of in het slechtste geval ‘in het noodweer’. Dat de Birdymobiel nu volgetankt naar de stalling gaat geeft overigens een dubbel gevoel. Onze Birdymobiel is gemaakt en uitgerust voor grote en kleine avonturen. Van Noord naar Zuid, en van Oost naar West. En alles er tussenin wat verwacht en onverwacht ons pad kruist.
Werkeloos in de stalling? Daar heeft de Birdymobiel een hekel aan en Birdybear is daar zelf ook geen fan van. Aftellen naar een volgend avontuur is hetgeen we graag zouden doen. Aan plannen en inspiratie(s) geen gebrek maar momenteel zitten we nog volop in de medische ontdekkingsreis welke alle beschikbare energie vraagt. Die reis moeten we eerst suc6vol volbrengen voordat we vol overtuiging en verantwoord voor een volgend avontuur aan boord kunnen gaan. Dat is de realiteit van dit moment.
Een zaterdag met minder zon dan we gewend zijn besluit de laatste dag van oktober. In de loop van de middag vallen de eerste druppels naar beneden en verkast Birdybear naar binnen. Zeldzaam! Straks een ommetje met paraplu of een beetje bankhangen? Volgens de Meteo keert de zon weer terug in November. En gelukkig is November niet ver weg: slechts één nachtje slapen! Nieuwe dag, nieuwe kansen. En wellicht is dan ook het gezondheidsdipje op deze wat mindere zaterdag weer voorbij.
Volop zon op de zondag, logisch! En November begint beter dan Oktober eindigde. Een goede start van de geboorte maand van Birdybear. Nog een paar dagen te gaan voordat Birdybear figuurlijk heel wat kaarsjes uitblaast.
Jazeker, de maan stond zichtbaar aan de hemel dus dan zal het vandaag wel maandag zijn :)! Al bijtijds in de middag hebben we onze twee wandelrondjes golfbaan reeds gescoord. De gezondheid maar bovenal het doorzettingsvermogen laten dat vandaag toe, petje af!
Op dinsdag is het koeler dan gebruikelijk. Wandeling nummer één, het ochtend rondje, lopen we nadat de boodschappen al in huis zijn dus het is niet bijster vroeg. Ook niet bijster warm met slechts zestien graden en de shorts om de berenpoten. En bij rondje twee komt de temperatuur vandaag ook nauwelijks op twintig graden. We zijn beter gewend…! Gelukkig is er wel af en toe een ‘zonnetje op het balkonnetje’ en dat maakt een hoop goed, zeker uit de wind.
Niet alles is hosanna gedurende de ‘tweede chemo week’. En dat beeld wijkt ook wat af van hetgeen we gemiddeld ‘gewend’ zijn. Meestal verloopt de tweede week net wat milder dan de eerste. Nu lijkt dat patroon wat gekanteld en verloopt juist week twee met meer hobbels en obstakels ‘en route’. Verre van fijn als de volgende cyclus alweer bijna start. En overall is het goed merkbaar dat we ondertussen best al lang onderweg zijn. Herstel vraagt meer tijd en ondanks onze dageljkse inspanningen en training lijkt het algehele uithoudingsvermogen onder druk te staan.
In tegenstelling tot wat we dachten en verwachtten heeft de aannemer de werkzaamheden aan het terras en de afwatering via de hemelwaterafvoer nog niet 100% goed afgerond. Gelukkig loopt Sergio, de aannemer, niet weg voor z’n verantwoordelijkheden maar het voelt oncomfortabel dat we nog langer ‘in de zooi’ zitten. Voor nu eigenlijk ff teveel van het goede. En met de buitjes die op dinsdag en woensdag af en toe vallen staat de voortgang ook wat meer onder druk. Het is immers niet elke dag werkzaam weer.
Op de donderdag heeft Birdybear een druk programma. Bijtijds in de ochtend is er de tweewekelijkse gang naar het Imed om bloed te laten prikken voorafgaand aan de volgende chemo. En omdat de volgende chemo in aantocht is vullen we ook de voorraadkasten voor enkele dagen zodat we daar tussendoor geen omkijken naar hebben. Maar wat deze donderdag echt tot een drukke dag maakt is het uitblazen van heel veel kaarsjes door Birdybear :).
Enkele jaren terug nam Birdybear zich voor om zo ongeveer op deze leeftijd het werkzame leven uit te zwaaien. Een paar jaartjes voordat de AOW gerechtigde leeftijd in zicht zou komen. En dan ergens aansluitend definitief te verhuizen naar een plek onder de zon. De geschiedenis leert dat we drie jaar geleden het stoere besluit namen om onze emigratie, eerder dan ooit voorzien, handen en voeten te geven. En we zodoende reeds op 15 juli 2024 Nederland achter ons lieten.
Met de kennis van nu bleek dat een beslissing waarvan we de werkelijke impact nooit vooraf hadden kunnen inschatten. Wellicht had veel van wat er sinds die tijd de revue is gepasseerd een showstopper kunnen zijn voor onze emigratie. Afreizen naar een nieuw thuisland, met alles wat ondertussen ons ‘Spaans medisch dossier’ vormt, hadden we dan mogelijk niet gedaan.
Gelukkig laat de toekomst zich niet altijd voorspellen. Ondanks dikke tegenslagen zijn we beslist blij met de grote stap uit 2024. En wat ons in Spanje is overkomen had natuurlijk ook gewoon in Nederland kunnen plaatsvinden. Bovendien is de medische zorg en aandacht die we hier krijgen gewoonweg goed te noemen. Beslist anders, dat zeker! En gezondheidsperikelen buiten de comfort zone van je moerstaal en geboorteland maakt het allemaal soms net wat gecompliceerder.
Mede door onze vroegtijdige emigratie met daaraan gekoppeld onze Spaanse particuliere zorgverzekering kunnen we in Spanje terecht binnen zowel de private zorg als binnen het systeem van de Social Seguridad indien nodig. Met voor ons als voordeel dat we binnen de private zorg veelal een beroep kunnen op engelstalige artsen en kwalitatieve zorgcentra zonder echte wachtlijsten. Direct beschikbare zorg is in geval van hoge urgentie natuurlijk letterlijk ‘een zorg minder’.
Vrijdag pakken we in het Imed te Elche de medische draad weer op. Javier de oncoloog en Mario de oncologisch verpleegkundige zullen zich dan weer over ons ontfermen. En dat is natuurlijk vele malen belangrijker dan het symbolisch uitblazen van heel veel kaarsjes. Gezondheid is onbetaalbaar, relativeren is onvermijdelijk en vol goede moed en met vertrouwen de volgende behandelingen weer ingaan hebben we ons de afgelopen jaren zeker eigen gemaakt. Nee, makkelijk is het zeker niet altijd maar Team Birdybear slaat zich er kranig doorheen. Als teamsporters wisten we al op jonge leeftijd dat de kracht van een team meer is dan de som der delen. En dat komt Team Birdybear nu zeker ten goede!